Zastava Republike Burjatije

Burjatija je republika u sastavu Ruske Federacije koja se nalazi u istočnom Sibiru. Površina republike je 351.334 km², a naseljava je 982.940 stanovnika. Burjatija leži duž istočne obale Bajkalskog jezera, sa prevlakom koja graniči sa Mongolijom i proteže se prema zapadu prateći južnu obalu jezera. Nastala je 1923. godine ujedinjenjem autonomnih oblasti (provincija) Burjat-Mongol i Mongolo-Burjat, i dobila naziv Burjatsko-mongolska autonomna sovjetska socijalistička republika. Ovaj naziv je nosila sve do 1992. godine.

Položaj Republike Burjatije

Burjatija se sastoji od planinskih lanaca, platoa, slivova i rečnih dolina. Ona obuhvata Sajanske planine na granici sa Mongolijom, koje se uzdižu na preko 3.000 metara; planinski masiv Khamar-Daban, koji se uzdiže od južnog kraja jezera Bajkal; planinskog lanca Barguzin, koji se proteže paralelno sa severoistočnom obalom jezera; plato Vitim na severoistoku; i Jablanovske planine na istočnoj granici republike. Glavne rečne sisteme čine Selenga – plovna reka koja se uliva u Bajkalsko jezero; i Vitim – pritoka reke Lene na severu.

Reka Selenga

Tajge pokrivaju 70 procenata teritorije Burjatije, dok u ostalim delovima republike preovladava stepska vegetacija. Tajgu uglavnom čini neplodna zemlja, ali se u stepskim područjima može naići na plodnu crnu zemlju. Na ovom području vlada kontinentalna klima, što podrazumeva duge zime i topla leta. Većina teritorije Burjatije godišnje ima manje od 500 cm kiše.

Tajga

Kolonizacija, koja je počela sredinom 17. veka od strane Rusa koji su bili u potrazi za zlatom i krznom, dobila je značajne razmere tek nakon izgradnje Transsibirske železnice krajem 19. veka. Iako su prvobitno ispoljavali animozitet prema ruskim doseljenicima i njihovoj kulturi, Burjati, azijski narod, napustili su svoj nomadski način života i usvojili poljoprivredu. Većina Burjata sada živi u drvenim kućama tipičnim za područje Sibira.

Tradicionalna nošnja Burjata

Danas Burjati čine oko jedne četvrtine stanovništva, dok ostatak čine uglavom Rusi. Oko 60 procenata stanovništva živi u urbanim sredinama, sa najvećom koncentracijom u slivu reke Selenge, gde se nalazi Ulan-Ude, glavni i najveći grad.
Veliko rudno bogastvo Burjatije čine zlato, volfram, molibden, nikl, aluminijum, gvožđe, mangan i ugalj. Glavne industrije uključuju rudarstvo i metalurgiju; proizvodnju mašina; obradu drveta; proizvodnju građevinskog materijala (cement, staklo, azbest); i preradu kože, tekstila, hrane i ribe. Stočarstvo (goveda, ovce, koze, svinje i irvasi ) i uzgoj konja su glavne poljoprivredne aktivnosti. Glavna oblast uzgoja je široka dolina reke Selenge, gde uspevaju pšenica, krompir, povrće i šećerna repa. Prerada krzna i lov su takođe važni, kao i ribolov na Bajkalskom jezeru. Kroz republiku prolazi Transsibirska železnica, sa krakom koji vodi od glavnog grada Ulan-Udea do Ulan Bator u Mongoliji. Velika nova pruga, poznata kao BAM (Bajkal-Amurska magistrala), čiji deo prelazi Burjatiju, otvorena je 1989. godine. Plovni putevi vode duž reke Selenge i preko jezera Bajkal. Drumski saobraćaj povezuje Ulan-Ude sa Ulan Batorom u Mongoliji i Irkutskom u Rusiji. Na putu od Ulan Udea do Ulan Batora, na granici Rusije i Mongolije, nalazi se gradić Kjahta. Osnovao ga je Srbin Sava Vladislavić Raguzinski, uticajni diplomata na dvoru cara Petra Velikog i carice Katarine, čovek koji je odredio granicu između Rusije i Kine.

Kjahta

Grad se do 1934. godine zvao Trojickosavsk. Vladislavić mu je ime dao po Svetom Savi, kog u Rusiji zovu Sveti Sava Srpski.

Categories: Geografija

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *