Transsibirska železnica je najduži sistem železničkih pruga u svetu, koji se proteže na impresivnih 9.289 km, od Moskve na zapadu do Vladivostoka na krajnjem istoku Rusije. Ova železnica imala je veliki značaj u ekonomskoj, vojnoj i imperijalnoj istoriji Ruskog carstva i Sovjetskog Saveza.

Osmišljena od strane cara Aleksandra III, izgradnja pruge počela je 1891. i građena je istovremeno u nekoliko deonica – sa zapada (od Moskve) i sa istoka (od Vladivostoka), kao i preko drugih linija : Srednje-Sibirske železnice, Transbajkalske željeznice , i dr.

Prvobitno su Rusi dobili kinesku dozvolu za izgradnju linije direktno preko Mandžurije (kineske istočne železnice), koja je vodila od Transbajkalskog regiona do Vladivostoka. Ova transmandžurijska linija je završena 1901. godine. Međutim, Rusija se nakon rusko-japanskog rata plašila mogućeg preuzimanja Mandžurije od strane Japana, te je nastavila da gradi duži i teži alternativni pravac do Vladivnostoka – Amursku železnicu. Ova linija je završena 1916. godine. Transsibirska železnica je tako imala dva datuma završetka:

  • 1904. godine kada su sve deonice od Moskve do Vladivostoka bile su povezane i završene rutom kroz Mandžuriju; i
  • 1916. kada je završena Amurska železnica koja je Moskvu i Vladivostok u celosti povezala isključivo preko ruske teritorije.

Završetak pruge označio je prekretnicu u istoriji Sibira, otvarajući ogromna područja eksploataciji, naseljavanju i industrijalizaciji. U Sovjetskom Savezu je tokom godina izgrađen čitav niz sporednih linija koje se granaju iz glavne trans-sibirske linije. Od 1974. do 1989. godine trajala je izgradnja velike alternativne rute – Bajkal-Amurske magistrale. Ova ruta pokazala se kao izuzetno teška za održavanje jer prolazi kroz područja tajge, permafrosta i močvara.

Transmongolska železnica je najznačajnija transportna arterija u Mongoliji, koja se prostire od sever ka jugu Mongolije, kroz centralni deo zemlje. Ona povezuje Mongoliju sa Rusijom i Kinom i predstavlja najkraći kopneni put između Moskve i Pekinga. Izgrađena kao zajednički mongolsko-sovjetski projekat, koristi široki kolosek i podeljena je na severni i južni deo.

Severni deo (završen 1949.) proteže se od ruske granice preko Darkhana do Ulan Batora, prateći nekoliko rečnih dolina kroz planinski teren. Ogranci se protežu do rudnika bakra Erdenet i rudnika uglja Sharin Gol. Južni deo (završen 1955.) prolazi kroz stepe i polupustinjske predele od Ulan Batora do Zamin Uda koji se nalazi na granici sa Kinom, gde se točkovi zamenjuju za one koji omogućavaju vozovima da putuju po kineskim prugama. Druga železnička linija povezuje Choibalsan sa sibirskim železničkim sistemom. Izgrađena je 1980-ih da bi omogućila želežnički pristup rudnicima urana u Mardai..

Categories: Istorija

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *